"Wat was het toch een eer om met dit fantastische team aan de Roparun te mogen deelnemen. Samen hebben wij deze Roparun volbracht. Samen hebben we gelachen en emo-momenten beleefd. Gelachen als er iemand zijn teelbal kwijt was, of als er tijdens deze Roparun iemand leerde dat vegetarisch zonder vlees is. Gejankt en elkaar getroost als we weer beseften wat we hebben meegemaakt en waarvoor we het allemaal doen..." 

Waar moet ik beginnen? De euforie? De emoties? De diepgaande gesprekken? De grapjes over de "flitsfoef" en het "sluikslikken"?

Misschien moet ik gewoon beginnen bij het begin: zaterdagmorgen om 7u. Na alles in te laden reden we met 2 busjes en 2 mobilhomes richting Parijs. Op het vliegveld Paris Le Bourget stroomden alle teams toe en om 15u38 was het aan Lotgenoten Vlaanderen om de tocht van 520km aan te vatten. We werden opgedeeld in 2 teams en zouden elk afwisselend een blok van een 5tal uren voor onze rekening nemen. Ik zat in het tweede team en zag de Lotjes dus in het startvak staan, klaar voor de eerste etappe.

De eerste tranen prikten al achter mijn zonnebril toen ik Winy in een innige omhelzing zag met Almera, deze Roparun ging voor hem extra speciaal zijn en ik wist toen al dat het ook voor mij een prachtig weekend ging worden (zie ook:http://hosting.dutchview.nl/roparun2011/index.php?ID=36)

Terwijl het eerste team liep, reden wij naar de eerste wisselplaats en besloot ik nog even te gaan rusten. Ik had een zware week achter de rug met weinig slaap en wist dat ik alle rust kon gebruiken die ik kon krijgen: onze eerste shift ging meteen tot een uur of 3 's nachts duren.

We liepen door mooie dorpjes en de sfeer was meteen super zalig. Regelmatig stonden er supporters langs de kant, maar ook de andere teams moedigden elkaar voortdurend aan, waardoor je echt het gevoel kreeg: wij gaan er allemaal samen voor. Er was helemaal geen sprake van die competitie die je in loopwedstrijden tegenkomt.

Het gaf een heel bijzonder gevoel om te beseffen dat er 275 teams op de been waren, teams die dit enkel deden om geld in te zamelen om mensen met kanker te steunen. Het drong ook telkens opnieuw tot me door wat voor een gelukzak ik ben: ik ben gezond, ik KAN lopen, ik KAN dit allemaal doen!

De eerste shift was voor mij ook de zwaarste, hoewel ik het nooit echt héél moeilijk heb gehad. Het was koud 's nachts en tegen het einde werd ik moe, maar voor het echt zwaar werd, zat het er al op. We kwamen aan op de volgende wisselplaats waar team 1 vertrok voor de nachtshift.

Na onze eerste shift lukte het me een paar uurtjes te slapen, de meeste anderen hadden hier meer moeite mee. Ik was dus redelijk uitgeslapen toen we zondagmorgen al vroeg opstonden om aan onze tweede shift te beginnen. Natuurlijk kon ik niet vertrekken zonder eerst lekker te ontbijten, en dat werd altijd piekfijn verzorgd door het "catering team".

Ook een massage was nooit een probleem dankzij de kiné-dames. We werden dus serieus in de watten gelegd: wij moesten eigenlijk enkel maar lopen.

De 2de shift vloog echt voorbij, het was prachtig weer, niet te warm, niet te koud en we genoten allemaal van de mooie dorpjes waar we doorheen liepen.

Na de 2de shift had ik toch echt wel nood aan een douche, dat was er eerder nog niet van gekomen. We stonden geparkeerd aan een sporthal en dan verwacht je toch een paar lekker warme douches. Om de één of andere reden was er echter maar één douche, welke ijs- en ijskoud was. Enkele dappere Roparunners van de andere teams stoorden zich daar niet aan, dus besloot ik me er ook maar gewoon onder te smijten en ... het deed zelfs super veel deugd! Een les in nederigheid: door en door tevreden kunnen zijn met een ijskoude douche. Of met slapen in het gras, zoals sommigen deden.

Ik legde me nadien weer even neer op een bedje in de mobilhome, om vervolgens in België wakker te worden: klaar voor shift 3! Op het einde van deze shift zouden we in Zele aankomen, waar de boel op stelten ging staan, maar eerst moesten we de ki-lo-me-ters lange Steenweg op Asse tacklen.

Deze baan ging heel de tijd bergop, bergaf maar eindelijk kwamen we terecht in Opwijk, waar alles met hartjes versierd was en we genoten van alle complimenten van de supporters. Niet veel later ging het ook door Dendermonde, waar het toevallig net mijn beurt was toen de Roparunner voorbij Villa Vantilt liepen. Het was ontzettend kicken om voorbij de rijen supporters te lopen, die helemaal geen aandacht schonken aan de Villa maar allemaal om ter hardst de lopers aanmoedigden :-)

Uiteindelijk kwamen we in Zele terecht en ik wist dat hier mijn schatje, Dillie, Jacob en Sofie ons stonden op te wachten. Na de joelende menigte zag ik hen staan en ik vloog Bert dan ook om zijn nek. Hoewel ik hem de vorige ochtend nog gezien had, leek het super lang geleden, omdat er intussen al zo veel gebeurd was en ik al zoveel emoties had doorgemaakt.

Bedankt om er te zijn, het was een kort maar intens weerzien!!!

Na Zele reed de mobilhome naar Stabroek, maar tijdens deze rust sliep ik nauwelijks. Om 3u30 werden we alweer wakker, om ons klaar te maken voor de volgende shift. Het was hallucinant om niet veel later in Nederland terecht te komen waar er een gigantisch feest aan de gang was in Ossendrecht. Ook hier was het weer genieten van alle ambiance, Nederlanders kunnen toch nogal feesten hoor!

Een paar uur later was het dan tijd voor de laatste 30 kilometer welke we allemaal samen aflegden: 1 loper liep, de rest zat op de fiets. Dit was echt uitbollen: letterlijk en figuurlijk: alle stijfheid verdween uit mijn benen door rustig los te trappen. Maar het einde kwam ook in zicht en terwijl we zo door de laatste Nederlandse dorpen gingen, begon het door te dringen wat we de vorige 48 uur allemaal hadden meegemaakt.

Het valt nauwelijks te beschrijven in zo'n verslag en je moest er echt bij zijn om te beseffen wat het is om zoiets mee te maken. De gedrevenheid van alle teams, de steun die de teamleden elkaar bieden, het rekening houden met elkaar, het lachen en het huilen... er zijn voor elkaar!

Ik werd me ook eens zo bewust van de impact van kanker op een mensenleven dankzij alle openhartige gesprekken die ik voerde met de Lotjes. Mijn eigen problemen en de moeilijke tijden die ik de afgelopen jaren doormaakte, leken plots allemaal zo relatief... Zien hoe (ex)kankerpatiënten overwinnen, elke dag opnieuw, en vooral tijdens zo'n evenement... je kan niet anders dan ontzettend veel bewondering opbrengen voor deze mensen.

De finish op de Coolsingel was voor ons team dan ook ontzettend emotioneel, we waren allemaal zo trots, zo blij, zo geraakt. Vreugdetranen gemengd met tranen omwille van het verlies van dierbaren... Het was gewoon prachtig en dit filmpje vat het allemaal heel goed samen: http://www.rtl.nl/xl/u/b87a8c82-7987-4084-abb2-91818bd7c1...

Het moge duidelijk zijn dat dit avontuur nog lang in mijn geheugen zal blijven nazinderen. Als de Lotjes volgend jaar opnieuw een loper nodig hebben, zal ik hier zeker bij zijn! Maar ook indien niet, zal ik toch helpen geld in te zamelen, dat is wel het minste dat ik kan doen..." (http://vivalavidaloca.skynetblogs.be/)